In een van de lessen hebben we Suzuki Seijun  (鈴木 清順 )  en zijn gebruik van manga-achtige elementen besproken maar omdat ik me er eigenlijk niets bij kon voorstellen  wou ik toch eens een stukje film zien. Uiteindelijk botste ik zo op ‘Tokyo Drifter’(東京流れ者 Tōkyō agaremon) en was het net niet deze film met de grote vechtscène in de nachtclub die we besproken hadden. Daarom zou ik ook graag deze film aan jullie willen voorstellen.

Zoals ik al zei was Suzuki een filmmaker die veel gebruik maakte van effecten die je enkel zou verwachten in manga en net dit is ook sterk aanwezig in  de film ‘Tokyo Drifter’. Zo draagt het hoofdpersonage Tetsuya altijd  licht gekleurde pakken en wordt de omgeving altijd zeer licht voorgesteld waardoor de gebruikte felle kleuren eens te meer opvallen. Maar dit alles  was wel tegen de wensen in van het  productiehuis Nikkatsu  die het budget flink had terug geschroefd om juist dit te voorkomen. Nikkatsu (日活株式会社 Nikkatsu kabushiki kaisha) had Suzuki al eerder gewaarschuwd om niet zoveel bizarre elementen in zijn films te verwerken maar net dit had het omgekeerde effect op Suzuki die zichzelf pushte om een  nieuw level van absurditeit te behalen. Zo zien vele critici deze film ook als avant-garde.

Naast deze visuele effecten had Suzuki ook vaak te gewoonte om zich te laten inspireren door de Yakuza en dan met name hun loyaliteit. Ook dit thema is weer aanwezig in de film ‘Tokyo Drifter’, zo is het hoofdpersonage Tetsuya Hondo een lid van een recent inactief gestelde Yakuza groep. In de film komt Tetsuya in de problemen nadat hij zich de woede van Otsuka op zijn nek haalt door het voorstel om zich aan te sluiten bij  Otsuka’s groep afslaat. Deze voelt zich daardoor in zijn eer gekrenkt en stuurt uit wraak een reeks huurmoordenaars op Tetsuya af . Deze ziet hierdoor geen andere optie dan te vluchten. Later dringt ook Kurata, Tetsuya’s vroegere baas, Tetsuya aan om afstand te nemen van zijn oude leven en het leven van een drifter te gaan leiden en dit met de intentie om zelf te kunnen profiteren van het plan van Otsuka. Uiteindelijk bundelt Kurata zijn krachten met Otsuka  om Tetsuya uit te schakelen.

De film opent met een indrukwekkende zwart-wit sequentie en in de eerste 5 minuten van de film laat  hij zijn vaardigheden al zien ; hij speelt met perspectief en verschillende shottypes. De beginscènes laten ook verschillende shots van het prachtige Tokyo in 1966 zien maar pas op het einde van de film krijgen we de  in de les besproken befaamde kleuren sequenties van de vechtscène in de nachtclub te zien. Sommige gaan ervanuit dat deze kleuren speciaal werden gebruikt om de Olympische Spelen van 1964 ,die in Tokyo werden gehouden, weer te geven. Helaas bestond  Suzuki’s spectaculaire kleurenwerk enkel uit shots die binnen de filmstudio werden gemaakt.

Maar deze film heeft Suzuki vooral roem gegeven en is alvast een aanrader om te zien!

==> Tokyo Drifter met Engelse ondertitels voor de geïnteresseerde :)